Pangoe!!

 

 

>>>Friendship is love minus sex and plus reason. Love is friendship plus sex and minus reason.
มิตรภาพคือ ความรักหักลบด้วยเซ็กส์ แล้วบวกเอาเหตุผลเพิ่มเข้าไป ส่วนรักคือ มิตรภาพบวกด้วยเซ็กส์ และลบเอาเหตุผลออก

>>>To love is nothing. To be loved is something. To love and be loved is everything!
การได้รักเป็นเรื่องขี้ผง การถูกรักเป็นบางอย่าง ส่วนการได้รักและการถูกรักนั้นเป็นทุกอย่าง
>>>You may only be one person to the world but you may also be the world to one person.
คุณอาจเป็นแค่ “ คนๆหนึ่ง” ในโลกใบนี้ แต่คุณก็อาจจะเป็น “โลกทั้งใบ” ของใครคนเดียวได้เช่นกัน

>>>You know when you love someone when you want them to be happy even if their happiness means that you’re not of it.
คุณรู้ว่า คุณรักเค้าก็ต่อเมื่อคุณต้องการให้เค้ามีความสุข แม้ว่าความสุขนั้นจะหมายถึง การที่คุณไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมันก็ตาม

>>>Love looks not with eyes, but with the mind.
ความรักนั้น เห็นไม่ได้ด้วยตา แต่ด้วยใจ

>>>Love is like standing in the wet cement. The longer you stay, the harder it is to leave. And you can never go without leaving your shoes behind.
ความรักก็เหมือนซีเมนต์เปียกๆ ยิ่งคุณอยู่นานเท่าไหร่ก็ยิ่งติดหนึบ จากไปไม่ได้เท่านั้น และคุณก็ไม่มีวันจากมาได้เลย โดยที่ไม่ได้ทิ้งรองเท้าเอาไว้ข้างหลัง

>>>Don’t marry a person you can live with, marry somebody you can’t live without.
จงอย่าแต่งงานกับคนที่ “คุณอยู่ด้วยได้” จงแต่งงานกับคนที่คุณ “ขาดไม่ได้”

>>>If you love someone tell them don’t wait of also you will lose you will lose the chance.
ถ้าคุณรักใคร บอกเค้าซะ อย่ารีรออยู่เลย ไม่งั้นคุณจะเสียโอกาสไปเปล่าๆ...

>>>Only take a second to say “ I love you” but it will take a ligetime to show you how much.
ใช้เวลาแค่เพียงชั่ววินาทีในการบอกว่า “ฉันรักเธอ” แต่ใช้เวลาตลอดชีวิตในการแสดงให้เห็นว่า รักมากเพียงไร

>>>The essential sadness is to go through life without loving.
But it would be almost equally sad to leave this world without ever telling those you loved that you love them.
ความเศร้าที่สำคัญคือการใช้ชีวิตโดยปราศจากความรัก แต่มันคงจะเศร้าพอๆกัน ที่จะจากโลกนี้ไปโดยไม่ได้บอกคนทีคุณรักว่า “ คุณรักพวกเค้า”

>>>A man falls in love though his eyes, a woman through her ears.
ผู้ชายตกหลุมรักทางตา แต่ผู้หญิงน่ะ ตกหลุมรักทางหู

>>>To love is to risk not being loves in retuern. To hope is to risk pain. To try is to risk failure, but risk must be taken, because the greatest hazard in life is to risk nothing.
การที่ได้รัก คือการเสี่ยงว่าจะไม่ได้รับคามรักเป็นการตอบแทน การตั้งความหวัง คือการเสี่ยงกับความเจ็บปวด การพยายามคือการเสี่ยงกับความล้มเหลว แต่ยังไงก็ต้องเสสี่ยง เพราะสิ่งที่อันตรายมากที่สุดในชีวิต ก็คือการที่ไม่เสี่ยงอะไรเลย

>>>When loving someone ….never regret what you do…only regret what you didn’t do.
เวลารักใคร....อย่าเสียใจในสิ่งที่คุณได้กระทำ จงเสียใจในสิ่งที่คุณไม่ได้กระทำ

มาคิดอีกแล้ว เพราะสงสัย..
แบบไหน..ที่เรียกว่าคนโง่..

แค่ไปอ่านเจอหัวข้อที่ว่า คืนนี้..คิดถึงเทอ เลยเผลอคิดไปถึง
คนบางคนที่อาจบอกใครบางคน ว่าเป็นคืนเหงา ยามเหงา จะรอ..
หรือคนที่บอกว่ารักได้ เสียจนง่าย..จะมีค่ารึเปล่า
คนที่ให้ทุกอย่างได้เลย รึเปล่าที่แสนโง่
เอ..แล้วคนที่รักคนเพราะรักแรกพบ โดยไม่รู้จักอะนะ
อาศัยเพียงความรุ้สึกและความเชื่อที่สมสติเปงตุเปงตะ
คนที่ไม่รุ้จักคิด มารุ้ค่าสิ่งสำคัญก็เมื่อเสียมันไป
จะต่างกับคนที่รักษาบางสิ่งไว้ เพราะกลัวไปก่อน
จะเสียไปว่าอาจมีค่า ทั้งที่ก็ฝืนใจตัวเองอะนะ
คนที่ยอมเป็นคนสุดท้าย ยอมรอ เป็นของตายน่ะเหรอ..
แต่คนที่ยอมเก็บความรุ้สึกเอาไว้เพียงคนเดียว ขอเพียงเฝ้ามองนี่
โง่ด้วยรึเปล่า..สำหรับคนที่ซื่อสัตย์รักเดียวใจเดียว
บางคนที่ชอบเห็นอกเห็นใจผู้อื่น เชื่อฟังเปงเดะดีล่ะ
แต่แล้วคนที่เอาแต่ใจ เพราะอยากเรียกร้องความสนใจ
และคนที่มีความเป็นตัวของตัวเองสู้ เพราะรักแค่ตัวเอง
นี่ฉลาดแล้วรึยังคนที่พยายาม ก้าวแล้วก้าวอีก ขยัน เพื่อความก้าวหน้า
คงดีกว่าไหมกะคนที่เพียงพอแล้ว พอใจแล้วในบางสิ่ง ที่บางคนก็ว่าดีแล้ว

ไม่ใช่ปลอบตัวเองบอกคนอื่นหรอกเหรอที่บอกว่า
ไม่มีอะไรที่ดีที่สุด และแย่ที่สุดหรอก
เพราะเราไม่รุ้หรอก ว่าอะไร
นั้นจะดีที่สุดแล้ว หรืออะไรที่อาจจะแย่ไปกว่านี้
...
ก็แค่สงสัย บางสิ่งถูกหล่อหลอมเป็นกฏ..
ถูกสร้างให้เป็นความเชื่อ
ถูกสอนให้เป็นเป็นเรื่องถูกต้อง
ถูกสมมติให้เป็นเรื่องราว เป็นตัวอย่าง
ถูกบอกว่าเป็นสิ่งควรทำ แล้วจะดี
แล้วทำไมบางทีมันช่างซับซ้อนล่ะ...
ทำอย่างนี้แล้ว มันก้ใช่ว่าจะดีเสมอ
ต้องวางตัว ต้องกระทำอย่างนี้ ต้องเป็นแบบนั้น
แล้วก็กลายเป็นว่าทุกอย่างทำเพื่อให้ดูถูกต้อง
แม้จะไม่ถูกใจ....

ไม่รู้เลย ว่าการทำอะไร
อันไหน ที่จะถูกต้องไปหมด แล้วจะดีทุกอย่าง
บางอย่างถูกบอก ...ไม่สมควร
ไม่รู้เลย ไม่รุ้สักที
ว่ามันดีแล้วเหรอ..

แต่ในความคิด ที่รุ้สึก ที่ทำทุกวัน
ฝืนทนจำใจ ฉีกยิ้มยิงฟัง แสนเหนื่อย
พูดแต่คำว่า"ไม่เป็นไร"
กับพยักหน้ารับรู้ แล้วทำวามเข้าใจ
...
เหมือนคนโง่เลย